Notes on play, exploration, challenge and learning

(My read­ing notes are pil­ing up so here’s an attempt to clear out at least a few of them.) 

Part of the play expe­ri­ence of many dig­i­tal games is fig­ur­ing out how the damn thing works in the first place. In Rules of Play on page 210:

[…] as the play­er plays with FLUID, inter­ac­tion and obser­va­tion reveals the under­ly­ing prin­ci­ples of the sys­tem. In this case the hid­den infor­ma­tion grad­u­al­ly revealed through play is the rules of the sim­u­la­tion itself. Part of the play of FLUID is the dis­cov­ery of the game rules as information.”

(Sad­ly, I could not find a link to the game mentioned.)

I did not give Don­ald Nor­man all the cred­it he was due in my ear­li­er post. He does­n’t have a blind spot for games. Quite the con­trary. For instance, he explains how to make sys­tems eas­i­er to learn and points to games in the process. On page 183 of The Design of Every­day Things:

One impor­tant method of mak­ing sys­tems eas­i­er to learn and to use is to make them explorable, to encour­age the user to exper­i­ment and learn the pos­si­bil­i­ties through active exploration.”

The way to do this is through direct manip­u­la­tion, writes Nor­man. He also reminds us that it’s not nec­es­sary to make any sys­tem explorable.1 But (on page 184):

[…] if the job is crit­i­cal, nov­el, or ill-spec­i­fied, or if you do not yet know exact­ly what is to be done, then you need direct, first-per­son interaction.”

So much writ­ten after DOET seems to have added lit­tle to the con­ver­sa­tion. I’m sur­prised how use­ful this clas­sic still is.

I’m remind­ed of a sec­tion of Matt Jones’s Inter­ac­tion 08 talk—which I watched yes­ter­day. He went through a num­ber of infor­ma­tion visu­al­i­sa­tions and said he’d like to add more stuff like that into Dopplr, to allow peo­ple to play with their data. He even com­pared this act of play to Will Wright’s con­cept of pos­si­bil­i­ty space.2 He also briefly men­tioned that eas­i­ly acces­si­ble tools for cre­at­ing infor­ma­tion visu­al­i­sa­tions might become a valu­able tool for design­ers work­ing with com­plex sets of data. 

Nor­man actu­al­ly points to games for inspi­ra­tion, by the way. On page 184 just before the pre­vi­ous quote:

Some com­put­er sys­tems offer direct manip­u­la­tion, first-per­son inter­ac­tions, good exam­ples being the dri­ving, fly­ing, and sports games that are com­mon­place in arcades and on home machines. In these games, the feel­ing of direct con­trol over the actions is an essen­tial part of the task.”

And so on.

One of the most use­ful parts of Dan Saf­fer­’s book on inter­ac­tion design is where he explains the dif­fer­ences between cus­tomi­sa­tion, per­son­al­i­sa­tion, adap­ta­tion and hack­ing. He notes that an adap­tive sys­tem can be designed to induce flow—balancing chal­lenge with the skill of the user. In games, there is some­thing called dynam­ic dif­fi­cul­ty adjust­ment (DDA) which has very sim­i­lar aims. 

Salen and Zim­mer­man have their doubts about DDA though. In Rules of Play on page 223 they write:

Play­ing a game becomes less like learn­ing an expres­sive lan­guage and more like being the sole audi­ence mem­ber for a par­tic­i­pa­to­ry, impro­vi­sa­tion­al per­for­mance, where the per­form­ers adjust their actions to how you inter­act with them. Are you then play­ing the game, or is it play­ing you?”

Per­haps, but it all depends on what DDA actu­al­ly adjusts. The tech­nique might be objec­tion­able in a game (where a large part of the point is over­com­ing chal­lenge) but in oth­er sys­tems many of these objec­tions do not apply.

With a suc­cess­ful adap­tive design, the prod­uct fits the user’s life and envi­ron­ment as though it were cus­tom made.”

(Design­ing for Inter­ac­tion, page 162.)

Adap­tive sys­tems explic­it­ly antic­i­pate trans­for­ma­tive play. They allow them­selves to be changed through a per­son­’s inter­ac­tions with it.3

A char­ac­ter­is­tic of good inter­ac­tion design is play­ful­ness, writes Mr. Saf­fer in his book on page 67:

Through seri­ous play, we seek out new prod­ucts, ser­vices and fea­tures and then try them to see how they work. How many times have you pushed a but­ton just to see what it did?”

The fun­ny thing is, the con­di­tions for play accord­ing to Saf­fer are very sim­i­lar to some of the basic guide­lines Nor­man offers: Make users feel com­fort­able, reduce the chance for errors and if errors do occur, make sure the con­se­quences are small—by allow­ing users to undo, for instance. 

Mr. Nor­man writes that in games “design­ers delib­er­ate­ly flout the laws of under­stand­abil­i­ty and usabil­i­ty” (p.205). Although even in games: “[the] rules [of usabil­i­ty] must be applied intel­li­gent­ly, for ease of use or dif­fi­cul­ty of use” (p.208).

By now, it should be clear mak­ing inter­ac­tions play­ful is very dif­fer­ent from mak­ing them game-like.

  1. Appar­ent­ly, “explorable” isn’t a prop­er Eng­lish word, but if it’s good enough for Mr. Nor­man it’s good enough for me. []
  2. I blogged about pos­si­bil­i­ty space before here. []
  3. Yes, I know I blogged about adap­tive design before. Also about flow and adap­ta­tion, it seems. []

Web of data — third of five IA Summit 2007 themes

(Here’s the third post on the 2007 IA Sum­mit. You can find the first one that intro­duces the series and describes the first theme ‘tan­gi­ble’ here and the sec­ond one on ‘social’ here.)

Typ­i­cal­ly, IAs have con­cerned them­selves with the design of web sites. The metaphor most suit­ed and used for the web so far has been space. Even the term ‘infor­ma­tion archi­tec­ture’ points to this. Nowa­days, besides hav­ing to tack­le the social dimen­sion (as per the pre­vi­ous trend men­tioned) IAs are forced to rethink the spa­tial metaphor in favour of a new one: the web as plat­form. This means design­ing for a web of data, where sites become data sources and tools to view and manip­u­late that data. This is a far cry from the old hier­ar­chi­cal mod­el. Like design for social soft­ware, IAs are still explor­ing this new territory.

There was an excel­lent pan­el on this sub­ject (notes and audio at The Chick­en Test), with amongst oth­ers Tom Coates and Matt Bid­dulph (both pre­vi­ous­ly employed by the BBC). Coates’ pre­sen­ta­tions (Native to a Web of Data and Greater than the sum of its parts) are essen­tial resources. He gave a super short overview of what design­ing for the web of data is all about. Matt went beyond screen based media into the realm of phys­i­cal com­put­ing (see the first trend) show­ing some cool exam­ples of Arduino pro­to­types feed­ing into Sec­ond Life.

Jared Spool talked about the usabil­i­ty chal­lenges of web 2.0 and focussed on (among many things) the short­com­ings of RSS and the dan­gers of mash-ups. RSS as a tech­nol­o­gy is pret­ty cool, but no nor­mal user intu­itive­ly under­stands its appli­ca­tion. This is a tech­nol­o­gy still look­ing for a killer app. Mash-ups are typ­i­cal­ly made by enthu­si­as­tic ama­teurs look­ing to com­bine avail­able data sources or inter­faces. This means we’ll see a wave of sites with seri­ous usabil­i­ty issues. I’m not sure that’s a bad thing per se, but still some­thing to look out for. 

Restaurant usability

'U kunt hier ook zitten'

I ran into this curi­ous sign while out for lunch today. A small restau­rant spe­cial­is­ing in pie (vlaai) had these huge let­ters in the win­dow, say­ing: “you can sit here as well”. Obvi­ous­ly, if they made it obvi­ous to poten­tial clients that they had seat­ing, they wouldn’t need the sign – or is it a case of peo­ple not want­i­ng to sit down and have a piece of pie? 

To me, the sign was quite sim­i­lar to those texts in web pages read­ing “click here to …” – always a clear sign of bad usabil­i­ty. Per­haps the pie shop is in need of some user expe­ri­ence consulting?

De user experience van

Ik schreef onlangs een licht gekscherend stuk over een dri­etal raar gefor­muleerde opties in een adres­for­muli­er van Van­daag, nog geen week nadat ik de klantenser­vice van op het artikelt­je had gewezen, kri­jg ik een e‑mail terug. belooft er mee aan de slag te gaan, ze bedanken me voor de oplet­tend­heid en bieden me cadeaubon van maar­lief­st 5 euro als beloning! Blijk­baar neemt de gebruik­erser­var­ing van hun site serieus. Mijn complimenten!

Tech­no­rati: , ,

Hoe geen opties aan te bieden

Iets waar je tij­dens het online kopen van een boek op zondagocht­end niet op voor­bereid bent: brein­brek­ende keuzes aange­bo­den door een bestelformulier.

Mijn betere helft wilde graag een boek voor een vriendin bestellen (het geweldige ‘Zorg’ van Miguel Bulnes) en deze als cadeau lat­en bezorgen. had het boek op voor­raad, dus werd besloten van hun dien­sten gebruik te mak­en. Van de knop “in winkel­wa­gen­t­je” was met “Ga verder met bestellen” de sprong naar het adres­for­muli­er snel gemaakt:'s adresformulier

Vul hier uw woon- of ves­tig­ingsadres in,” adviseerde Zo gezegd zo gedaan. De zon­nige winkel­er­var­ing kwam echter tot een abrupte stil­stand onder­aan het for­muli­er, waar een dri­etal check­box­en prijkten.

De opties die wer­den aange­bo­den ston­den alledrie aan. Bij het lezen van de eerste optie ontstond grootte ver­war­ring en frustratie: 

Wilt u dat uw fac­tu­ur op een ander adres wordt bezorgd, klik dan in het vak­je zodat het vinkje verdwijnt.” 
Bij het sim­pel­weg lezen van de optie komen we er niet uit. De zin wordt ontleed. Nee we willen de fac­tu­ur niet op een ander adres dan het reeds inge­vulde. Willen we dat wel, dan moeten we de check­box uitzetten. Dus: de check­box moet aan bli­jven. Toch?

De tweede optie leverde min­stens zoveel men­tale chaos op: 

Wilt u dat uw bestelling op een ander adres bezorgd wordt, klik dan in het vak­je zodat het vinkje verdwijnt.” 
Hier vind een vergelijk­baar pro­ces plaats: ja we willen graag het boek ergens anders lat­en bezor­gen. Dit beves­ti­gen we echter door in het “vak­je” te klikken zodat het “vinkje” verd­wi­jnt. Een negatieve actie om een posi­tief antwo­ord te beves­ti­gen. Wauw.

De derde optie blijkt gelukkig een ordi­naire poging om een excu­us te ver­w­er­ven ons te spammen: 

Ja, ik wil graag prof­iteren van voorde­len en acties via de Nieuws­brief. Het abon­nement kan ik op ieder gewenst moment opzeggen.” 
Zon­der enige aarzel­ing gaat de check­box uit. Overi­gens, weten jul­lie dat het wel zo net­jes is om een dergelijke keuze stan­daard uit te zetten, in plaats van aan? De EMMA-NL heeft hier goede richtli­j­nen voor.

Het ver­haal loopt gelukkig goed af. Held­haftig slaan we ons door het ver­war­rende for­muli­er heen. Het boek is besteld. De winkel­er­var­ing is echter verre van heugelijk.

Dit is een prachtig voor­beeld van wat Matt Webbfix­ing bro­ken win­dows” noemt; door deze drie check­box­en (kleine din­gen, vergelijk­baar met een gebro­ken ruit) iets aan te passen zou het bestel­pro­ces van (groot ding, vergelijk­baar met een huis of een buurt) stukken ver­be­terd worden.

Mijn voorzet voor drie nieuwe checkboxen: 

  • Verzend mijn fac­tu­ur naar een ander adres dan het boven­staande. (Stan­daard uit.)
  • Bezorg mijn bestelling op een ander adres dan het boven­staande. (Stan­daard uit.)
  • Ik abon­neer mij op de e‑mailnieuwsbrief. (Stan­daard uit, verdorie!)
Zie daar: een gratis usabil­i­ty consult.

Tech­no­rati: , , ,